LED Religion

De Katholieke Kerk staat niet bepaald bekend om haar progressieve houding ten opzichte van technologische vooruitgang. Denk maar aan de strijdlustige houding die de Kerk nog steeds heeft tegenover hedendaagse verschijnselen van de volgende natuur, zoals het gebruik van condooms, de anticonceptiepil of het homohuwelijk, en je snapt het wel. Als het echter op fondsenwerving aankomt, neigt de Kerk ernaar technologisch progressiever te zijn.

Tijdens een recent bezoek aan de Centrale Kathedraal in Barcelona, Spanje, zag ik deze op LED gebaseerde wake lights, die naadloos de waskaarsen vervangen die traditioneel werden gebruikt om je gebed tastbaar te maken. Blijkbaar hebben de godvrezende mensen die de Kerk leiden besloten dat er geen noemenswaardig spiritueel verschil is tussen LED's en brandende kaarsen?

Tot zover geen probleem: bidden gaat volledig om de intentie van het individu dat het gebed uitspreekt en een LED-systeem is inderdaad duurzamer en minder vervuilend dan smeulende, ouderwetse waskaarsen.

Toch is er een ander neveneffect van deze moderne frivoliteit, waar ik nog steeds mijn hoofd over breek. Terwijl bij het systeem van waskaarsen de Kerk er gewoon op moest vertrouwen dat mensen één muntje doneerden voor elke aangestoken kaars – men kon gemakkelijk een hele rij kaarsen aansteken zonder te betalen, maar natuurlijk was dit nooit echt een probleem omdat God altijd toekeek en zeker elke misbruik in het hiernamaals zou straffen – is het LED-systeem veiliger: LED's gaan niet aan tenzij je een muntje inwerpt.

Ik begrijp dat deze toegenomen technologische beveiliging misschien wel een toevallig neveneffect is, maar ik heb de neiging dit te interpreteren als nog een klein bewijsstukje in mijn hypothese dat we in een tijdperk leven waarin de morele werking van religie langzaam maar zeker wordt vervangen door een technologisch opgelegde moraliteit.