Enkele jaren geleden slaagden wetenschappers erin een rudimentaire onzichtbaarheidsmantel te bouwen, een indrukwekkend apparaat, maar het had enkele belangrijke beperkingen, niet het minst dat het alleen werkte voor een enkele frequentie van microgolven.
Een van de grootste vragen waar natuurkundigen zich sindsdien over hebben gebogen, is of het mogelijk is een onzichtbaarheidsapparaat te bouwen dat werkt over het bereik van frequenties dat zichtbaar is voor het menselijk oog.
Vorig jaar kondigden een paar groepen een oplossing voor dit probleem aan in de vorm van 'tapijtmantels' die over een object liggen en de aanwezigheid ervan verbergen over een reeks optische frequenties.
Opnieuw waren dit indrukwekkende prestaties, maar met enkele beperkingen. Deze mantels zijn gemaakt van fijn bewerkte siliciummicrostructuren en waren daarom duur om te bouwen. En ze kunnen alleen objecten verbergen tot een paar micrometer groot, niet veel groter dan de golflengte van licht zelf.
Onlangs hebben Baile Zhang van het Massachusetts Institute of Technology in Cambridge en een paar vrienden het aanzienlijk beter gedaan. Ze hebben een tapijtmantel gebouwd die objecten in het millimeterbereik kan verbergen over een breed scala aan zichtbare frequenties, van rood tot blauw. Dit is nog ver verwijderd van een tapijt om Harry Potter onder te verbergen, maar niettemin indrukwekkend, vooral omdat ze deze mantel hebben gebouwd van calciet, een gewoon en relatief goedkoop optisch materiaal, met behulp van conventionele fabricagetechnieken voor optische lenzen. Dit maakt de mantel goedkoop en gemakkelijk te bouwen.
Tapijtmantels liggen op een oppervlak en bedekken het object dat verborgen moet worden. Hun truc is om het licht te laten lijken alsof het weerkaatst van dit oppervlak, waardoor elk object dat ze bedekken, verborgen blijft. Tot nu toe is dit alleen gedaan met behulp van kunstmatig gemodificeerde structuren die licht op speciaal ontworpen manieren sturen. Dit zogenaamde metamateriaal is een soort wonderstof die momenteel veel aandacht krijgt.
Zhang en zijn team realiseerden zich echter dat er niet door de mens gemaakte materialen zijn die hetzelfde kunnen doen. Calciet is er een van. Het is ongewoon omdat de optische eigenschappen ervan afhangen van de richting waarin licht erdoorheen gaat.
Door deze eigenschap zorgvuldig te benutten, zijn ze erin geslaagd een blok calciet (eigenlijk twee blokken calciet) te maken dat als een tapijtmantel fungeert. Ze hebben het zelfs gedemonstreerd door een stalen wig van 38 mm lang en 2 mm hoog te verbergen. Zhang en zijn team zeggen dat dit de eerste keer is dat een zichtbaar object ooit is verhuld.
Hun mantel heeft natuurlijk zijn beperkingen. De belangrijkste is dat hij alleen werkt in een enkel 2D-vlak, dus het object is alleen verborgen voor degenen die vanuit een bepaalde richting kijken. Een andere beperking is dat hij alleen werkt met gepolariseerd licht. Maar dat is niet zo beperkend als het op het eerste gezicht lijkt. Water heeft de neiging licht te polariseren, dus het lijkt redelijk om te denken dat de mantel goed onder water zou moeten werken.
Het is nog niet zo lang geleden dat sommige natuurkundigen zeiden dat optische onzichtbaarheidsmantels altijd onmogelijk zouden zijn (omdat metamaterialen de neiging hebben zichtbaar licht sneller te absorberen dan ze het kunnen doorgeven).
Dat is uiteindelijk van weinig zorg gebleken en onzichtbaarheidsmantels worden alleen maar beter en beter. Het is zelfs moeilijk om een technologie te bedenken die zo ver, zo snel is gevorderd. Wordt vervolgd.
Bron: Techreview. Ref: arxiv.org/abs/1012.2238: Macroscopic Invisible Cloak for Visible Light


Comments (0)
Share your thoughts and join the technology debate!
No comments yet
Be the first to share your thoughts!