HappyLife

Aangezien onze dagelijkse leefruimtes vol zitten met elektronica en steeds intelligenter worden, kunnen we op een dag wakker worden in een huis dat meer weet over de toestand van je gezin dan jij zelf.

Ontwerpers James Auger en Jimmy Loizeau (herinner je hun glanzende audiotand?) onderzoeken of dergelijke technologie behulpzaam of te opdringerig zou zijn. Hun HappyLife-project bestaat uit een visueel display dat is gekoppeld aan een thermische beeldcamera, die gezichtsherkenning gebruikt om onderscheid te maken tussen de gezinsleden.

Elk gezinslid heeft één draaiknop en één RGB-display dat fungeert als een emotionele barometer. Deze tonen de huidige staat en de voorspelde staat, waarbij de voorspelde staat gebaseerd is op jaren van verzamelde statistische gegevens.

Het eindresultaat is een omgevingsdisplay dat de emotionele toestand van de verschillende gezinsleden zou moeten weergeven. Het bijkomende voordeel van de installatie in vergelijking met simpelweg naar het gezicht van je dochter kijken om te zien hoe ze zich voelt, is dat het je een indruk geeft van hoe je gezinsleden eraan toe zijn, ook wanneer ze niet thuis zijn.

Er is geen geschreven feedback over de emotionele toestand; het is aan de kijker om deze uiteindelijke positie van de knop te interpreteren: ‘Staat hij waar hij vanmorgen stond?’ ‘Waarom is hij zo ver doorgedraaid?’ Complexere verhalen zijn verkend in de volgende vignetten, geschreven in samenwerking met Dr. Richard M. Turley.

We installeerden Happylife. In het begin gebeurde er niet veel: een incidentele draaiing, een nauwelijks waarneembare verandering in de lichtintensiteit. Maar we voelden dat het naar ons keek en wisten dat een soort van onderzoekende analyse was begonnen. Na slechts een paar maanden merkten we dat we de positie van de knoppen begonnen te anticiperen. De individuele displays weerlegden zelden onze verwachtingen, maar wanneer dat wel gebeurde, moedigde het ons aan om in onszelf te kijken.

Het was die tijd van het jaar. Alle voorspellingsknoppen van Happylife waren tegen de klok in gedraaid, zoals barometers die reageren op een naderende storm. We verloren David 4 jaar geleden en het systeem anticipeerde op onze komende droefheid. We vonden dit vreemd troostend.

We zaten allemaal in de woonkamer, zoals elke avond. Sandra en ik keken naar een of andere nietszeggende documentaire en de kinderen speelden met hun lego. Het moment overviel ons. Paul was de eerste die de ongewone gloed van Happylife opmerkte. Het bleef helderder worden – een geleidelijke, nauwelijks opvallende opbouw van intensiteit totdat we weg moesten kijken.

De ochtend dat Paul weg moest, registreerde Sandra’s knop nauwelijks iets. Ik had hem zo bleek slechts één keer eerder gezien; toen bleef hij om voor de hand liggende redenen wekenlang zo. Ik probeerde haar te troosten en zei dat het niet was alsof hij voor altijd weg zou zijn. Ze draaide zich naar me toe met een uitdrukkingsloos en opgezwollen gezicht en rende toen de kamer uit.

Ik kwam thuis van de vergadering, schopte mijn schoenen uit en keek op naar het Happylife-display. Sandra’s knop was 2 klikken verder gedraaid dan ik ooit had gezien. De bol pulseerde wild. Ze leek in orde toen ik wegging.

Happylife is het resultaat van een samenwerking met Reyer Zwiggelaar en Bashar Al-Rjoub van de Universiteit van Aberystwyth Afdeling Informatica.