How to Grow your Own Toaster

Hier is een experiment dat iedereen thuis kan doen: Kijk eens rond in je huis en probeer een consumentenproduct te vinden waarvan je weet waar het gemaakt is en door wie. Iets gevonden? Inderdaad, dit kan tegenwoordig een behoorlijk moeilijke opgave zijn. Dit laat zien hoe vervreemd we zijn geraakt van de producten om ons heen – voor zover wij weten groeien ze aan de winkelboom.

Thomas Thwaites besloot zelf het heft in handen te nemen en te onderzoeken of hij een broodrooster kon bouwen, helemaal vanaf nul - beginnend met het delven van de grondstoffen en eindigend met een replica van een in massa geproduceerde broodrooster die hij in een winkel had gekocht voor minder dan £5,00.

Na wat onderzoek stelde Thomas vast dat hij slechts vijf materialen nodig had om een broodrooster te maken.

"Koper, om de pinnen van de stekker, het snoer en de interne bedrading te maken. IJzer om het stalen roosterapparaat en de veer te maken die de toast omhoog duwt. Nikkel om het verwarmingselement te maken. Mica (een mineraal dat een beetje op leisteen lijkt) waaromheen het verwarmingselement is gewikkeld, en natuurlijk plastic voor de stekker- en snoerisolerende delen, en voor de belangrijke, strak ogende behuizing. De eerste vier van deze materialen worden uit de grond gegraven, en plastic wordt gewonnen uit olie, die meestal via een gat omhoog wordt gezogen."

Om zijn eigen plastic te maken had hij ruwe olie nodig. Zijn eerste reflex was om British Petrol te contacteren, maar later realiseerde hij zich dat er zoveel afvalplastic ronddrijft in ons ecosysteem dat hij net zo goed het plastic zelf kon delven – sommigen zouden dit misschien vals spelen noemen, maar zij begrijpen next nature niet.

Nadat hij wat ijzererts had gedolven uit een onrendabele mijn in het VK, probeerde Thomas eerst het metaal te extraheren met behulp van een schoorsteenpot, een paar föhns, een bladblazer en een methode uit de 15e eeuw. Toen hij er niet in slaagde om voldoende zuiver ijzer te verkrijgen, besloot hij wat flexibeler te worden en gebruikte hij een magnetron om het ijzer te smelten (video).

Het resultaat van het project was een broodrooster dat een enigszins onvolmaakte gelijkenis vertoont met de exemplaren die we kopen – een soort halfbakken, met de hand gemaakte pastiche van een consumentenapparaat.

De bovenstaande foto toont Thomas' eerste poging om zijn zelfgemaakte broodrooster daadwerkelijk te gebruiken en toast te maken, tijdens een Test Lab-evenement bij V2_ in Rotterdam. Helaas voor Thomas – maar hilarisch voor het publiek – brandde het circuit in de broodrooster onmiddellijk door nadat het werd ingeschakeld, wat resulteerde in de geur van toast, maar geen toast.

Het is duidelijk dat het zelf bakken van een broodrooster geen eenvoudige taak is. Toch moet men Thomas applaus geven voor het uitvoeren van zo'n prachtig informatief project over hoe goedkope, alledaagse voorwerpen afhankelijk zijn van verbazingwekkend complexe en geavanceerde wereldwijde toeleveringsketens die onzichtbaar en onbegrijpelijk zijn voor consumenten.

thetoasterproject.org